Değerli dostlar, iyisiyle kötüsüyle bir yılı daha geride bıraktık. Bu yılın bütün dünya için geçtiğimiz yıla göre çok daha huzurlu geçmesini diliyorum.
Türk Tiyatrosu’nu oluşturmak için 1870’lerde Vartovyan Tiyatrosu üzerinden yapılan çalışmalar bu tarihlerde Mınagyan Tiyatrosu için de aynen uygulanmaya başladı.
Burhanettin Tepsi, tamamen Müslüman oyunculardan kurulu bir kadro oluşturmak için çok zorlanıyordu.
Vahram Papazyan ve Yenovk Şahen’in dışında başka bazı tiyatrocular da İstanbul’da yerel bir tiyatro ekibi oluşturmak için çalışmalar yaptı.
Değerli dostlar, hatırlarsanız önceki yazılarımda sizlere Yenovk Şahen’den (1881-1915) ve Vahram Papazyan’dan (1888-1968) bahsetmiştim fakat bu yazılarda ilginç karakteri ve özellikle Shakespeare oyunlarındaki inanılmaz oyunculuk yeteneğiyle Vahram Papazyan öne çıkmıştı.
Meşrutiyet’in ilanıyla Türk basınında kötü günlerin unutulmasını ve ülkeyi gelecekteki güzel günlere taşıyabilmek için birlikte çalışılması gerektiğini anlatan oldukça iyi niyetli yazılar yayımlanıyordu.
Oluşturulan yeni kadroda Aşod Madatyan’ın isminin olmaması gerçekten çok dikkat çekiciydi.
Sevgili dostlar, eğer dikkat ettiyseniz dergimizde 2014 yılından itibaren yazmaya devam ettiğim tiyatro yazılarımda genelde her yıl Nisan ayında yazdığım tiyatro tarihi ile ilgili konuya ara verip, sayfamı ‘8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’ ve ‘27 Mart Dünya Tiyatro Günü’ne ayırıyorum.
İstanbul Dramatik Topluluğu sizlere geçen ay bahsettiğim oyunları sahnelemeye devam ederken arada da listede olmayan yani daha önce ilan edilmemiş ve pek fazla sanatsal değeri olmayan oyunları da sahneye koyuyordu.
Anadolu’nun bazı şehirleri gibi Samsun’da yapılan tiyatro etkinliklerine ait elimizde yeterli bilgi ne yazık ki yok denebilecek kadar az.
Sevgili dostlar, bugünkü yazıma ilk bakışta “tiyatroyla ne ilgisi var?” diyebileceğiniz bir konuyla başlamak istiyorum.
